‘If you can’t beat them…’

Door John Widen

Ik heb mij vaak verwonderd over wat het nu precies is met de Mac waardoor zijn aanhangers hem zo de hemel in prijzen. Art directors en grafische ontwerpers slaan een kruisje bij de gedachte dat ze een Windows computer zouden moeten gebruiken, terwijl puberende tieners, het soort dat voor een paar euro pc’s samenstelt voor henzelf of voor anderen, met minachting naar een merk kijken dat twee of drie keer zo veel rekent voor een harde schijf of videokaart dan ze waard zijn.

Het perfecte voorbeeld van een Mac ‘wannabe’ en bekeerling is mijn zoon David, die een aantal jaren geleden naar Apple begon te lonken. Hij had toentertijd geen Mac; hij had een Windows computer waarvoor hij een Mac ‘shell’ had gedownload en geïnstalleerd om het op een Mac te laten lijken. Hij kon niet uitleggen waarom; buiten “Macs zijn gewoon zooooo cool pap!” Dit duurde ongeveer drie weken, en toen nam de shell zijn machine over waardoor hij zo traag werd dat hij niets anders meer deed dan op een Mac lijken. De tiener nam zijn “ik zei het toch”-houding aan, verwijderde de problematische shell, en bracht Windows weer terug in zijn originele staat. David’s obsessie met de Mac was echter niet aangetast. Een iPod als hebbedingetje leidde tot een iPhone, zodat hij werd klaargestoomd voor het kopen van een nieuwe 27-inch iMac, vorig jaar, in ruil voor bijna al zijn spaargeld.

Voor mij was dit de perfecte kans om met eigen ogen te zien waar iedereen nu zo opgewonden van raakte. Als David niet zelf kwijlend achter dat grote scherm zat dan glipte ik naar binnen om hem uit te proberen door foto’s te bekijken en te bewerken, te internetten en hem uit te testen. Het was indrukwekkend en het bekijken en bewerken van foto’s was nogal, eh, cool. Stemmetjes in mijn hoofd begonnen mij te vertellen dat mijn eigen pc, alweer vijf jaar oud, nu toch wel zijn beste tijd had gehad: hij was traag, rommelig en een rem op mijn creativiteit. Misschien was de tijd rijp om te upgraden naar iets nieuwers, iets anders? Tijd om de pc te laten voor wat hij was?

Kort daarna kocht ik een nieuwe iMac, maar ik deed de pc niet de deur uit. Oh nee, de keiharde argumenten die ik gebruikt had om mezelf en mijn wederhelft ervan te overtuigen dat hij vervangen moest worden werden gemakshalve aan de kant geschoven en nu gebruik ik beide machines tegelijk. En met ‘tegelijk’ bedoel ik letterlijk tegelijk – mijn kantoor doet denken aan Mission Control in Houston in 1969. Ook dat kan ik mij herinneren, maar dat is weer een ander verhaal.

Ik ben dus de aangewezen persoon om u te vertellen welke van de twee beter is, nietwaar? Jammer genoeg liggen de zaken niet zo eenvoudig. De naakte waarheid is dat beide hun goede punten hebben, maar ook een paar minder goede punten. De kosten buiten beschouwing latend, moet ik toegeven dat ik geen enkele foto heb bewerkt op de pc sinds de aanschaf van de iMac. Dankzij dat grote brutale scherm zien foto’s er zo goed uit dat ik niet kan geloven dat ik ze ooit genomen heb. Ik heb echter nog niet de moed gehad ze uit te printen; de afdrukken zouden alleen maar teleurstellen. Ik behandel al mijn email nog steeds op de pc omdat ik maar geen vrienden kan worden met Outlook op de iMac. En ondanks alle verhalen dat Mac OS intuïtiever zou zijn dan Windows, vind ik zelf vaak het omgekeerde het geval.

De iMac is ook stiller, een stúk stiller, dan mijn pc, wiens ventilatoren per dag meer en meer gaan lijken op de helicopter in Billy Joel’s Goodnight Saigon. Maar goed, zoals ik al zei, de machine is ‘vintage’. En in alle eerlijkheid, ik gebruik nog Windows XP terwijl er inmiddels alweer twee nieuwe versies van Microsoft’s Windows zijn uitgebracht. Wat betreft het uitvergroten van de icoontjes in het dock van de Mac interface – “kies mij” – dat programma’s opzuigt in een spiraaltrechter (ik dacht dat Windows ‘zoog’), dat zijn slechts gimmicks, nietwaar? Eigenlijk wel – maar wel coole gimmicks.

Als u dus zoekt naar een oordeel dan zult u verder moeten zoeken. Wat ik kwijt wil is dit: ik geniet van de Mac!